اینجا زمین شلوغ است و آسمان هم غبار آلود...

نی از تاک نشانیست و نی از تاک نشان...

در باغچه ذهنم شارش سرگردانی هاست که هجوم می آورند...

 و نوای کامکار هاست که از دورتر های خیال انگیز  به گوش می رسد و جان و روح را طراوت و روشنی می بخشد...همچنان برای اندک دلخوشی های زندگی بی بهانه تقلا می کنم...

به راستی این بوده سهم من از تمام این چند هجایی لعنتی ...خوش بخ تی   

پاییز

فصل خاطره و درنگ ها

گل می کند دوباره

در آشوب رنگ ها

در گوش تو صدای زمان

شعله می کشد

عادت کنی اگر به زبان درنگ ها

                                                 "کاووس حسن لی"

آشوب رنگ ها و خش خش برگ ها آنزمان که نسیم بی پروای پاییز وزنت را از جسمت می ستاند یادآور یلدای دوباره فصلی است که غریت وسردی ویاس ارمغان همیشگی آنست...

به نیکزاد زنگنه نازنین  که با نوشته اش مرا تا نوشتن این چند خط پراکنده کشاند...

من از فضای خالی از آيينه و بهار
از اندرون کلبه ی تاريک
از شهر بی درخت
بی شادی و سرور
فرياد می کشم.

                                                   هما محتسب زاده                    

                                                               *  *  *   

هرصبح که از خواب برمی خيزم
بر شيشه ی يخ گرفته
با سر انگشتان گرمم
نام تو را می نويسم
و از لابلای آن به بيرون می نگرم
که کی بهار می آيد؟

                                          پروین پژواک

                                                           به نقل از کتاب "شعر زنان افغانستان"   

                                                             *  *  *

اين تصوير نمايه کودکی های نسليست گمشده در ميانه نزاع هميشگی قوميت ها و تقابل بنيادگرايی ،نو محافظه کاری و کمونيسم در  گوشه اي فراموش شده از دنيای ديوانه ی ديوانه بنام افغانستان...

باری

اين لبخند سرشته به رضايت

و چشمانی اينچنين براق

و آسمانی آنگونه گشاده

می انگيزاندم تا که بگويم

گام هايتان

استوار

بر فراز بام فردا ها

و بادبادک های اميدتان تا ابد  افراشته...

پی نوشت) این تصویر به غایت ممکن دلنشین برآمده از جادوی لنز یکی از بهترین عکاسان ایرانیست .

یک حسن یک سربخشیان و دیگر هیچ...

بانوی تابناک .... و خداوند                       می‌وزد و درختان،                     گیاهان شادمان برای هم                              دست تکان می‌دهند. این جا آرامش، آرام‌ترین لالایی‌ مادری ‌است که مسیح را                      در گهواره دارد. و آن قدر عطر یاس                              عطر نرگس                                                  عطر ریحان پیچنده و جاری‌ست تا بشنوند                 از برگ                            تا باد از سنگ تا ستاره ترنم نام بانوی تابناکی را که آب‌های عالم                                  به او سجده می‌کنند. این‌جا نبض زمین نبض اشیاء نبض سنگریزه و                             کوه با طنین نام خداوند می‌زند. این‌جا درند‌گان                          گیاه‌خواری می‌کنند و سرخ              تنها                     رنگی برای گل‌هاست رنگی برای سیب                             صبحدم                                                انار... سارا... سارا... این‌جا جزیره‌ی توست جزیره‌ی پروردگار !                                                       رحمت حقی‌پور , بهار 87

پ.ن)

و خدا.

خدای خوب

خدای مهربان

هم چنان در اول وصف تو مانده ایم...

باغ

کافی نبود و نیست هزاران سال تا بازگو کند
آن لحظه گریخته جاودانه را
آن لحظه را که تنگ در آغوشم آمدی
آن لحظه را که تنگ در آغوشت آمدم
در باغ شهر ما
در نور بامداد زمستان شهر ما
شهری که زادگاه من و تو است
شهری به روی خاک
خاکی که در میان کواکب ستاره ای است !

                        شعراز Jacques Prévert و ترجمه نادر نادر پور

  اول از همه اين تاخير ناخواسته را به حساب تمام گرفتاری ها و مشغله هايم ببخشاييد.اين سالی که گذشت سرشار از تمام تلاش من بود برای گشودن راهی برای ادامه تحصيل آنهم خارج از سرزمين مادری و  سرانجام، اين تلاش های مدام به ثمر نشست و اکنون چند روزيست که به سوید آمده ام .

 هنوز که هنوز باورم نمی شود که از ايران آمده ام.همه چيز ساده و سريعتر از آن چيزی اتفاق افتاد که گمان می کردم.نه از بغض بی صدايی خبری بود و نه از  اندوه غربتی که دست به گريبانمان خواهد شد.شايدکه هنوز داغم و از وسعت اين اتفاق بی خبر،کنده شدن از سرزمين مادری و پرتاب شدن به دنيايی بيگانه شايد برای بسياری مغتنم باشد اما بيش از تمام اين  رضايت مندی ها مزيد غم است که چرا و چگونه سرزمين مادری ما از تمام اين مواهب و رفاه بی بهره است . بی شک راز گشايی از اين پرسش شاه کليد پيدا شدن راه حليست که ما را از اين عقب افتادگی ها به تدريج می رهاند.

بايد اذعان کرد که ما همچنان در اول راهيم و نيازمند آنيم برای هر  تحول و جهش سياسی و رهايی  خويشتن خويش را تغيير دهيم...

تحولی پر شتاب و شاید بی امان...

باری باغ ما ایران ماست .

خاکی در میان کواکب ستاره ای.

 سرزمینی که خواهیمش ساخت و روزگاری چکامه عشق و سرزندگی از جای جای آن خواهیم شنید.به امید آن روز لحظه ها را می شماریم. 

و نترسيم از مرگ

مرگ پايان کبوتر نيست.

مرگ وارونه يک زنجره نيست.

مرگ در ذهن اقاقی جاريست.

مرگ در آب و هوای خوش انديشه نشيمن دارد.

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گويد.

مرگ گاهی ريحان می چيند...

                                          * * *

گاه در سايه نشسته است به ما می نگرد.

و همه می دانيم

ريه های لذت ،پر اکسيژن مرگ است.

                                                                 "سهراب سپهری"

خسرو شکیبایی نقش آفرین شخصیت های جاودان سینمای ایران درگذشت...

 چندی پیش به گمانم چند ماه پیش بود که از دریچه تلویزیون و مجله تصویری دو قدم مانده به صبح شکیبایی این روز ها را رصد کردم.باور کردنی بود ستاره هامون، کیمیا و سارا چقدر تکیده شده بود...

بهر روی خدایش بیامرزاد.

 «خسرو شکیبایی» در رادیو  آخرين مصاحبه راديويی

هر صبح

نسيم و قاصدک

يلدا را

از تلاقی

زمين و زمان و آسمان

می آغازد...

هر سپيده واحه

می نوازد

يلدا

گوشه چشمی باران

می سپارد گونه                                 

                                                             پنج شنبه بیست و هفتم تیرماه هشتاد و هفت ـتهران

و چه شکوهمند است اين تلاقی شب و صبح.سرتاسر اين توالی شگفت آنگاه که شب نوزاد سپيدروی نوباوه را در آغاز يلدايی شيدايی به دستان نوازشگر قابله آسمان می سپارد.

گويی شب از سر و روی پيکره هنرمندانه روز پرده بر می دارد و روح سرزندگی و حيات در پس آسودگی شبانه را در کالبد نورانی صبح ِزندگی می دمد.

من از کودکی هايم  شیفته اين هنگامه تلاقی ام،آنچنانکه شبها در پس اين انتظار تا تولد دوباره صبح تاب می آورم و مدام آسمان را رصد می کنم...

اين شب بيداری ها فرصت بی همتاييست برای از دست ندادن اين تلاقی روحانی،اين زمزمه گری ضرب آهنگ آفرينش،اين تکرار گشايش گر هستی،اين لمس تن حرکت آرام اما حس شدنی طبيعت و زايش و تحول هرباره و روزمره پیرامون...

پی نوشت نخست)   

ما بدین ره نه پی حشمت و جاه امده ایم       از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم

رهرو منزل عشقیم و از سرحد عدم               تا به اقلیم وجود این همه راه آمده ایم

                                                                                                                             "حضرت حافظ"

 از بابت بازداشت دوستان نازنین محمد هاشمی و بهاره هدایت از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم بسیار ناراحت و نگرانم.پس از دستگیری دوستان انجمن های اسلامی در مشهد نوبت به محمد و بهاره رسیده است و پس از آنها شاید علی عزیزی و سایرین.

برغم تمام انتقاداتی که بر عملکرد این روزهای برخی دوستان تحکیم وارد است این گونه برخورد امنیتی با تشکلی منتقد و پر سابقه در ایام تعطیلی دانشگاه ها محک و مصداق چند باره مهرورزی آقایان است.

صادقانه و از سر دلسوزی توصیه می نمایم در این زمانه که به مدد دیپلماسی تنش آفرین سیاست ورزان نو دولت هر هنگام در آستانه تحریم و تهدیدات روزافزون بین المللی می باشیم کمی مدارا و تحمل منتقدان از بار هزینه ای که دیر یا زود متحمل می شویم کم می نماید.

وصله رابطه با بیگانه برای انجمن های اسلامی و اعضای تحکیم اتهام ساده ای نیست که بتوان به همین راحتی از آن گذشت.

دوستانی که این روز ها در مسایل تحکیم بوده اند به یقین می دانند که رسانه های طرفدار دولت و محافل امنیتی با چه درجه ای از اهتمام مترصد اختلاف افکنی و پدید آوری فضای ظن و تردید میان نزدیکان تحکیم بوده اند .

بهر روی این زندان رفتن ها و هزینه دادن ها به رغم موانع و سختی های پر شمارش مجال یگانه ایست تا از تهدید ها فرصت پدید آید و فضای مکدر بد اخلاقی و تهمت جای خود را به اتحاد ،یک رنگی و برادری دهد.

دیدار اعضای دفتر تحکیم وحدت با خانواده محمد هاشمی

پی نوشت دیگر) فرزاد کمانگر معلم در بند در آستانه اعدام است.در بد بینانه ترین حالت فرض می کنیم کمانگر با گروه پژاک مرتبط است.آیا صرف این سمپاتی و ارتباط او را از حق داشتن وکیل و دادرسی عادلانه به پرونده اش منع می نماید؟

براستی این فضای تقابل و ظن در کردستان به ویژه در پرونده های از این دست و همچنین پرونده فعالین زنان کرد همچون هانا عبدی و  روناک صفارزاده نمی تواند زمینه ساز گسست هر چه بیشتر فارس _کرد گردد.

امیدوارم دستگاه قضا با حسن نظر شخص آیت ا... شاهرودی زمینه ساز توقف احکامی این چنینی را فراهم آورد.

طلب عفو از چه و به که ؟ نامه ای از فرزاد کمانگر

پی نوشت آخر)

به بهانه بیست و هفتم تیرماه سالروز پذیرش قطعنامه و هنگامه سرکشیدن جام زهر...

یاد و خاطره آنها که سبکبال رهیدند و ایران این دو هجایی زیبا را برایمان باقی گذاردند را گرامی می دارم.

ای یاوه یاوه یاوه خلایق ...

مستید و منگ یا به تظاهر

تزویر می کنید؟

از شب هنوز مانده دودانگی

ور تائبيد و پاک و مسلمان

نماز را

از چاوشان نیامده بانگی.

                                                         "احمد شاملو"

زاهد بودم ،ترانه گويم کردی            سر فتنه ی بزم و باده خويم کردی

سجاده نشين با وقاری بودم            بازيچه کودکان کويم کردی

                                                                             " مولانا"

به بهانه آغاز تلمذ "قمار عاشقانه"به روايت دکتر سروش که در وصف شخصيت و حالات روحانی عارف شوريده "مولانا جلال الدين محمد بلخی"نگاشته شده است.

دکتر سروش در ضمن معرفی کتاب چنين می نويسد:

((اين کتاب شرح جهش جانانه و جنون آميز  جان جوانمرديست که پيش از آنکه صبح معرفت از مشرق سرّش بردمد و "شمش"عشق در افق اقبالش طالع شود،زاهدی با ترس،سجاده نشينی با وقار،شيخی زيرک،مرده اي گريان و شمع جمع منبلان بود و وقتی در چنگال شيری "شيخ گير" افتاد و دولت عشق را نصيب برد،زنده اي خندان،عاشقی پرّان،يوسفی يوسف زاينده و آفتابی بی سايه شد و اين همه را وامدار آن بود که دليرانه و کريمانه و فارغ از بندگی و سلطنت و شريعت و ملت تن به قضای عشق داد و پا در قماری عاشقانه نهاد و سر خوش از باختن و فارغ از بردن ،خان و مان خود را به سيل تند عشق سپرد و ديوانه ی عشق ديوانه و امّاره نفس امّاره گشت آنچنان که خود می گويد:

خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش            بنماند هيچش الّا هوس قمار ديگر ))

بيا كفن‌هاي‌مان را چند روزي
روي بند باد بدهيم
بوي كفتار مي‌دهد.

به بهانه تصویری زیبا از کاوش کویر به روایت "عسل اخوان"گرامی...

در بيابانی دور،

که نرويد جز خار،

که نتوفد جز باد،

که نخيزد جز مرگ،

که نجنبد نفسی از نفسی...

                                                      " فريدون مشيری"

  با ديدن يک تصوير دلم"کویر" خواست،گويی کوير فرای از خار و باد و مرگ حمله دار تمام رونق ناپيدای آفرينندگيست.

به گمانم کوير لکه ايست تفتيده و داغ بر پيکر زمينی سياره و دوردستهايش تلاقی مواج گون قهوه ای رنگ آسمان است و زمين .

در پهنه ی آسمانش اين ستاره هايند که در زلالی و صافی شمايل کيهانی سو سو می کنند و نقش خواب بر بوم خيال کوير نشينان می آفرينند.

واحه و سراب تکه های گسست ناپذير آنند و تداعی بخش"آب آبادانيست".

سراب زاييده انتظار است و وهم آنچنانکه واحه بر آمده از دل قنات است و  سخت کوشی و تاب و البته تدبير.

کویر برهنه است و برهنگی اش هم ساده و صميميست ...آنچنانکه با تمام شيار های مورب شنی و پستی و بلندی های خلق الساعه اش ما را به توقف و تامل می خواند...

از کودکی هایم کوير را می پاييدم،اين يکنواختی ملايم آرامش بخش قهوه اي  با تمام رگه هايش گويی اکسيژن و انرژی به سلول سلول تکثير يافته پيکرم گسيل می دارد…

گاهی وقت ها غنيمت حضور در لحظه های سرشار از آرامش و يکنواختی کویر برای روح خسته از تکثر و شلوغی ام ضرورت می يابد...

شب ،هم آغوش سکوت

می رسد نرم ز راه

من از آن دشت خموش

می روم خوش،به سبکبالی باد،

همه ذرات وجودم آزاد،

همه ذرات وجودم فرياد!

                                           " فريدون مشيری"